Kaçıyoruz... Sebepsiz yere kendimizden kaçıyoruz.Duygularımızla yüzleşmekten korkar olduk. Belki ondan, belki bundan kusurlarımız büyüyor gözümüzde.Biz bir karınca ve onlar aşılması zor dağlar...
Yakın gözlüğüyle uzağı görmeye çalışıyoruz. Karşımıza çıkan problemler boyumuzu geçmezken diz çöküyoruz önlerinde, büyüyorlar dev gibi... Bakış açımız bir atınkiyle aynı: süslü gözlüklerimiz var dışardan bakıldığında, ama içi karanlık...yobaz...
Tabu ne demek; bizim kendi ellerimizle ördüğümüz surlarımız var..kim aşacak,kurtaracak bizi??
Bie de sevmek çıkıyor bunca derdin arasında karşımıza.. Hırslarımız varken, gururumuz, komplekslerimiz varken, değer vermek de neymiş bir insana... Pedagoji değil yapmak istediğim ama biz severken bile eziliyoruz, sevilirken bile eziyoruz...
Güzel cümleler kurdurmuyor hayat bize.'Sokakta suç işlenirken, düşüncenin asaletine sığınmak asıl ihanet.. ' anlamıyoruz düşünmekten önemli bir şey daha var yapmamız gereken: harekete geçmek......
Uzaktan dinlemeye alışmısız tartışmaları, kısır fikirlerimiz var.. hep baskasının agzı konusan, gören gözler başkasının.. Biz, 'BİZ'i ne zaman kaybettik.....
Duru
