Bir veda metnimiz bile olamadı... Ya hep sessiz sedasız yalnızlığımız sırtımızda kimsecikler bilmeden ve önemsemeden kaybolduk ortalıklardan ya da bizi terk ettiler hep hiçbir şey söylemeden... İşte bu yüzden hayatımızdaki sebep ve sonuç içeren herhangi bir olayı tam manasıyla kavrayamadık hiç.
Sebepler dairesinde bize gösterilen her şeye tevekkül ettik, sonra düşündü kötü yanımız 'acaba suç kabullenmek mi?' diye... Neyse ki bir iyi yanım vardı bana beni soran beni anlatan ama öyle masum ve öyle saftı ki bir baktık dünya kandırmış bizi .
Her son sözümüz söylenmedik kalmış içimizde büyüyerek ve her söylediğimiz yanlış ulaşmış ulaşması gerekene...
Şimdi sözün sonu mu başlangıcı mı bilinmez... Tek duam, hakkında kesin bilgim olmayan şeyi istemekten O'na sığınmak...
zeynep
